Logowanie

Postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 2012-05-30 sygn. SK 17/10

Strona 1 z 7
POSTANOWIENIE z dnia 30 maja 2012 r. Sygn. akt SK 17/10 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Marek Kotlinowski ? przewodniczący Maria Gintowt-Jankowicz ? sprawozdawca Andrzej Rzepliński Piotr Tuleja Andrzej Wróbel, po rozpoznaniu, na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 maja 2012 r., skargi konstytucyjnej Wiesława Chmury o zbadanie zgodności: art. 3941 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. ? Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) w zakresie, w jakim uniemożliwia zaskarżenie postanowienia w przedmiocie nadania klauzuli wykonalności wydanego po raz pierwszy przez sąd drugiej instancji, z art. 78 w związku z art. 176 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, z 2000 r. Nr 48, poz. 552 i Nr 53, poz. 638, z 2001 r. Nr 98, poz. 1070, z 2005 r. Nr 169, poz. 1417, z 2009 r. Nr 56, poz. 459 i Nr 178, poz. 1375, z 2010 r. Nr 182, poz. 1228 i Nr 197, poz. 1307 oraz z 2011 r. Nr 112, poz. 654) umorzyć postępowanie ze względu na niedopuszczalność wydania wyroku. UZASADNIENIE I


1. W skardze konstytucyjnej z 12 października 2007 r. Wiesław Chmura (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność: a) art. 3941 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. ? Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) w zakresie, w jakim uniemożliwia zaskarżenie postanowienia w przedmiocie nadania klauzuli wykonalności wydanego po raz pierwszy przez sąd drugiej instancji, z art. 78 w związku z art. 176 ust. 1 Konstytucji, b) art. 795 § 1 k.p.c., rozumianemu w ten sposób, iż postanowienie w przedmiocie nadania klauzuli wykonalności wydane po raz pierwszy przez sąd drugiej instancji nie podlega zaskarżeniu, z art. 78 w związku z art. 176 ust. 1 Konstytucji. 1.1. Skargę konstytucyjną wniesiono na tle następującego stanu faktycznego. Skarżący wniósł do Sądu Okręgowego w Gdańsku powództwo o ochronę dóbr osobistych. Sąd wyrokiem z 7 listopada 2006 r. częściowo uwzględnił powództwo, nakazując pozwanym opublikowanie oświadczenia o przeproszeniu powoda oraz zasądzając kwotę pieniężną na wskazany cel społeczny. Od wyroku apelację wnieśli

2 zarówno powód, jak i pozwani. W wyniku rozpoznania złożonych apelacji, wyrokiem z 22 czerwca 2007 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku zmienił wyrok sądu pierwszej instancji w zakresie sposobu publikacji oświadczenia o przeproszeniu oraz zmienił treść tego oświadczenia. W pozostałym zakresie apelacje zostały oddalone. Po uprawomocnieniu się wyroku powód wystąpił do Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z wnioskiem o nadanie klauzuli wykonalności w zakresie zasądzającym od pozwanych świadczenie pieniężne na rzecz wskazanej w wyroku instytucji społecznej. Sąd Apelacyjny w Gdańsku wezwał pełnomocnika powoda, aby przedłożył pełnomocnictwo od instytucji społecznej, na rzecz której zasądzone zostało to świadczenie. Po otrzymaniu wyjaśnień pełnomocnika, iż wniosek o nadanie klauzuli wykonalności został złożony w imieniu powoda, a nie instytucji określonej w wyroku, postanowieniem z 7 września 2007 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku oddalił wniosek o nadanie klauzuli wykonalności. Skarżący wniósł zażalenie na to postanowienie. Postanowieniem z 19 września 2007 r. Sąd Apelacyjny odrzucił zażalenie. 1.2. W uzasadnieniu skargi konstytucyjnej skarżący powołał następujące argumenty. Skarżący podniósł, że wynik postępowania o nadanie klauzuli wykonalności przesądza o możliwości wszczęcia i prowadzenia egzekucji, która stanowi istotny element ochrony prawnej. Obowiązywanie art. 3941 § 1 i 2 oraz art. 795 § 1 k.p.c., przy dominującym w doktrynie i orzecznictwie sposobie ich interpretacji, powoduje niedopuszczalność składania zażaleń na postanowienia w przedmiocie nadania klauzuli wykonalności wydane po raz pierwszy przez sąd drugiej instancji. W ocenie skarżącego, konsekwencją wyłączenia uprawnienia do wniesienia zażalenia do Sądu Najwyższego jest pozbawienie stron możliwości poddania kontroli instancyjnej rozstrzygnięcia w przedmiocie nadania klauzuli wykonalności. Zdaniem skarżącego, w razie odmowy nadania klauzuli wykonalności przez sąd drugiej instancji wierzyciel zostaje ostatecznie pozbawiony możliwości wszczęcia i prowadzenia egzekucji. Natomiast w razie uwzględnienia wniosku dłużnik zostaje zmuszony poddać się egzekucji bez jakiejkolwiek możliwości obrony. W ocenie skarżącego, zaskarżone przepisy naruszają art. 78 w związku z art. 176 ust. 1 Konstytucji. Art. 78 Konstytucji gwarantuje generalne prawo do zaskarżania rozstrzygnięć wydawanych w pierwszej instancji we wszystkich postępowaniach prowadzonych przez organy władzy publicznej. Skarżący wskazał, że istnieją liczne przypadki, w których sąd odwoławczy ? działając formalnie jako sąd drugiej instancji ? orzeka merytorycznie jako sąd pierwszej instancji, tak jak w przypadku postanowienia w przedmiocie nadania klauzuli wykonalności.

< >
pobierz plik

Porady prawne online

Zaufało nam już:
  • 0
  • 3
  • 4
  • 9
  • 4
  • 8
  • 9
  • osób

Współpracują z nami

Jakub Spalik

Jakub Spalik

Specjalizuje się w prawie gospodarczym i handlowym. Doradza małym i średnim przedsiębiorcom. Sporządza umowy cywilnoprawne oraz pisma procesowe dla podmiotów profesjonalnych.


Informujemy, iż zgodnie z przepisem art. 25 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jednolity: Dz. U. 2006 r. Nr 90 poz. 631), dalsze rozpowszechnianie artykułów i porad prawnych publikowanych w niniejszym serwisie jest zabronione.